De hoeveelheid kennis en informatie op het internet lijkt oneindig. Doordat internet de kosten voor het publiceren en distribueren van informatie heeft gereduceerd tot nul, kan ieder die dat wil zelf informatie op het web aanbieden en wordt dat ook veelvuldig gedaan. Zeker met de komst van web 2.0 (weblogs, wiki’s, youtube etc.) heeft dit een gigantische vlucht genomen. Door deze stukjes te schrijven doe ik daar net zo hard aan mee.

Op zich is het natuurlijk geweldig dat er voor iedereen zoveel informatie gratis beschikbaar is. Deze gigantische hoeveelheid kennis en informatie schept echter ook een paar problemen:

1.       Hoe vind ik in die enorme berg informatie wat ik zoek? en

2.       Wat is eigenlijk de betrouwbaarheid en –breder- de kwaliteit van die kennis en informatie?

Om met het eerste probleem te beginnen: je leest de laatste tijd steeds vaker over RSS, dat de oplossing voor dat probleem zou moeten zijn. RSS staat voor Real Simple Syndication en is een technologie de je in staat stelt om je te ‘abonneren’ op bepaalde informatiebronnen (bijv. een blog of (delen van)  een website). Op het moment dat er iets wijzigt op die blog of website, wordt een melding met die informatie naar je toe gestuurd. Hiervoor moet je wel een ontvanger hebben (bijv. iGoogle). Op die manier hoef je niet steeds zelf te checken of er nieuwe informatie beschikbaar is, maar komt het automatisch naar je toe. Ook voor deze blog een een ‘RSS-feed’ beschikbaar.

Voor een deel is dit de oplossing van het probleem om op de hoogte te blijven van ontwikkelingen op een bepaald (vak)gebied. Je moet dan al wel een idee hebben welke bronnen interessant zijn. En als je je wil verdiepen in een nieuw onderwerp, zul je toch een zoektocht in de rijstebrijberg van het internet moeten aanvangen.

Wat betreft het tweede punt, over de kwaliteit en betrouwbaarheid van al die user-generated content zijn de meningen verdeeld. Sommigen zeggen dat de kwaliteit van informatie op internet veelal hoog is, omdat de sociale controle groot is. Dit geldt zeker bij interactief gebruik van het internet (bijvoorbeeld door mogelijkheden voor reacties en commentaren). Anderen zijn sceptisch over de kwaliteit van deze informatie en voorzien zelfs een volledige vervlakking die leidt tot de ondergang van onze economie, cultuur en waarden (lees bijvoorbeeld ‘The cult of the amateur’ door Andrew Keen).

Ik ben er zelf nog niet helemaal uit aan welke kant ik sta. Ik zie eigenlijk beide. Enerzijds goed dat niet de staat of andere instituties het monopolie op kennis en informatie hebben en dat briljante geesten een makkelijk bereikbaar medium hebben om kennis te delen. Helaas zijn we niet allemaal briljante geesten en is het logisch dat de user-generated content ook een afspiegeling is van de samenleving. Ook zie ik dat heel veel kennis en informatie best aardig en interessant is, maar dat er vaak veel van hetzelfde wordt gepubliceerd. Op deze blog bijvoorbeeld staan misschien best interessante dingen (althans dat hoop ik) maar ik durf niet te beweren dat deze kennis uniek is. Het draagt hooguit bij aan het totaalbeeld van nieuwe ontwikkelingen dat je je kunt vormen door het lezen van veel andere blogs en websites.

Veel user-generated content vormt dan ook een soort uithangbord: “kijk, hier heb ik verstand van. Als je geïnteresseerd bent moet je in de winkel komen”. Voor echte diepgang en praktische toepasbaarheid van kennis zul je dus toch nog een boek moeten kopen of natuurlijk een consultant inhuren.

Laatst zag ik het woord weer: “ubuntu”. Buiten het feit dat ik het woord lekker vind klinken, heeft het ook een intrigerende betekenis. Het wordt in zuidelijk Afrika veel gebruikt en betekent zoveel als: “een mens is een mens door andere mensen”. Het is een veel gebruikt begrip in die contreien en geeft de verbondenheid van mensen aan. In deze tijd van vergaande individualisering is dat een inzicht waar nog wel eens aan wordt voorbijgegaan. Het lijkt ook sterk op die andere bekende uitspraak: “no man is an island” dat al dateert uit de 16e eeuw (John Donne, 1572 – 1631) en nog steeds bij velen bekend is.

Dat brengt mij bij een van de paradoxen van de moderne tijd: enerzijds vergaande individualisering, anderzijds nieuwe vormen van verbondenheid tussen mensen. Daar waar de oude structuren van kerk, buurt, sportvereniging en politieke partij steeds meer naar de achtergrond raken en mensen steeds meer kiezen voor zichzelf zonder zich in een keurslijf te wurmen, zie je ook dat op andere plaatsen, met name op internet, mensen zich juist makkelijker met elkaar verbinden. Zeker jongeren hebben weinig schroom hun identiteit (of alter ego) op internet prijs te geven en gaan makkelijk contacten aan met onbekenden. Op die manier lijkt er meer ruimte te zijn voor individualiteit en tegelijkertijd verbondenheid. Internet lijkt hierin een belangrijke, zo niet cruciale factor.

Zelf ben ik niet een echte ‘die-hard’ internetter, maar sta ik via Schoolbank en LinkedIn wel weer in verbinding met mensen die ik erg lang niet meer heb gezien en anders helemaal uit het oog verloren zou zijn. En dan zit ik nog niet eens op Hyves. Vraag is alleen: wat doe je met die verbondenheid? Wat levert het eigenlijk op, anders dan een ‘gevoel’ van vebondenheid? Dat is bij mij nog steeds de vraag bij de meeste toepassingen van ‘Social networking’ initiatieven op internet. Een iets gerichtere aanpak vind je bij www.watvindenwijover.nl . dat is een leuke site waar je grappige, interessante en nuttige dingen die je op internet hebt gevonden met anderen kan delen, voorzien van jouw mening. Toch blijft ook hier het doel een beetje in de lucht hangen.

Gek genoeg voorspelt Forrester een grote groei in de investeringen in dit soort ‘social networking’ tools in de komende jaren.

Waarop is deze voorspelling gebaseerd? Wanneer je er goed over nadenkt, denk ik dat er best hele goede, doelgerichte toepassingen te vinden zijn die echt iets kunnen opleveren. Ik denk bijvoorbeeld aan de wat grotere organisaties. Daar werken zoveel mensen aan zoveel verschillende zaken dat het onmogelijk is een goed overzicht te krijgen van wie wat weet en waar je waarvoor moet zijn. Vervolgens zie je dat ieder maar weer voor zich aan de slag gaat en iedereen op die manier, bewust of onbewust, zijn eigen eiland creëert. Wanneer mensen in zo’n organisatie met behulp van ‘social networking’ tools weer leren om goed om zich heen te kijken en ook onbekende collega’s opzoeken om mee samen te werken, dan weet ik zeker dat er veel efficiënter wordt samengewerkt en het wiel minder vaak opnieuw wordt uitgevonden!